20 jan

PRAKTISCHE OEFENINGEN OM JE TEAM DOOR DE BRIL VAN EEN ASTRONAUT TE BEKIJKEN

Jouw team door de bril van de astronaut

De sleutel voor verandering in teams ligt bij een ander niveau van bewustzijn. “Als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg”. Of, zoals Einstein het prachtig heeft geformuleerd: “We kunnen problemen niet oplossen met het denken dat ze veroorzaakt heeft”. De mooiste ontwikkelingen in teams ontstaan doordat teams ineens met andere ogen naar een situatie gaan kijken. In vakjargon noem ik dat nieuwe perspectief een ‘systeemperspectief’. Vaak zeg ik in de praktijk: ik leer teams om door de bril van een astronaut naar zichzelf te kijken.

In teams die dit kunnen, zie ik twee belangrijke effecten:

  • Het perspectief draait van ‘ik’ naar ‘wij’. Teamleden wijzen niet meer naar anderen, of naar de manager, maar zien dat zij zelf onderdeel uitmaken van het team en dus medecreator zijn van de ongeschreven regels in het team. Daarmee wordt slachtoffergedrag ingewisseld voor verantwoordelijkheidsgevoel.
  • Het perspectief draait van ‘oordelen over zichtbaar gedrag’ naar ‘nieuwsgierig zijn naar wat er zich onder de oppervlakte afspeelt’. Teamleden stellen hun aannames over elkaar uit. Zij zijn zich bewust van hun eigen en andermans emoties, drijfveren, intenties en overtuigingen. Daarmee kunnen zij makkelijker hun eigen overtuigingen bijstellen en zich in andermans schoenen verplaatsen.

Wil je nog eens wat uitgebreider nalezen waarom het nuttig is om je team door de bril van een astronaut te bekijken en wat dat oplevert, lees dan gerust mijn vorige blog nog eens terug. Als je je afvraagt hoe je zo’n astronautenbril in de praktijk op kunt zetten, lees dan verder. In deze blog geef ik graag een paar praktische oefeningen die helpen om op een andere manier naar je team te kijken. Lees verder

Wat vind je van deze blog? Het zou leuk zijn als je een reactie achterlaat. En natuurlijk stel ik het op prijs als je deze blog met jouw eigen netwerk deelt:
30 sep

EEN SYSTEEMPERSPECTIEF: HET TEAM DOOR DE BRIL VAN EEN ASTRONAUT

De bril van de astronaut - systeemperspectief

Afgelopen jaar werkte ik met een team. Het team wilde beter samenwerken, maar op dat moment lukte hen dat niet. Er speelde een conflict, er werd veel óver collega’s gesproken, maar het échte gesprek met elkaar werd niet gevoerd. Elk van de teamleden – zo bleek uit de interviews die ik in de beginfase afnam – had helder voor ogen hoe hun droomteam eruit zou zien. En er zaten ongelooflijk veel overeenkomsten tussen de dromen van de teamleden over hun team. Ze wilden een team dat een eenheid vormt en waarin ze gebruik maken van elkaars talenten. Een team waarin ze het vertrouwen voelen om het achterste van hun tong te laten zien.

Ondanks dat het team niet tevreden was met hoe het op dit moment ging, en haarscherp voor ogen had wat het wél wilde, bleef het stil staan in de situatie waar het in zat. Hoe kan het dat de individuen in dit team stuk voor stuk een mooier team voor ogen hadden, maar dat zij met elkaar de status quo in stand hielden?

Lees verder

Wat vind je van deze blog? Het zou leuk zijn als je een reactie achterlaat. En natuurlijk stel ik het op prijs als je deze blog met jouw eigen netwerk deelt: